2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, kocanın kabul edilen davası, kusur belirlemesi ve reddedilen manevi tazminat talebi yönünden; davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece, taraflar eşit kusurlu bulunarak boşanmaya karar verilmiş ise de toplanan delillerden, davacı-karşı davalı kadının eşini aşağıladığı, hakaret ettiği, davalı-karşı davacı kocanın ise eşine hakaret ettiği, fiziksel şiddet uyguladığı, tehdit ettiği, eşinin oturduğu evin elektrik ve suyunu kestirdiği, ortak konuta girmesini engellediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-karşı davacı kocanın ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Mahkemece, tarafların eşit kusurlu bulunmalarına yönelik kusur belirlemesi doğru değil ise de kocanın davasının da kabulü suretiyle verilen boşanma kararı davacı-karşı davalı kadının az da olsa kusurlu olması ve Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının oluşmuş bulunması nedeniyle sonucu itibariyle doğru olmakla, boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesinin düzeltilmek suretiyle onanmasına (HUMK md. 438/son) karar verilmesi gerekmiş ve davalı-karşı davacı kocanın tüm, davacı-karşı davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı-davalı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davacı-davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.