2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; manevi tazminatın miktarı yönünden, davalı tarafından ise; kusur belirlemesi, velayet, kişisel ilişki, yoksulluk nafakası, davacı koca lehine hükmedilen manevi tazminat ve tazminatların reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Davalı kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

3.Mahkeme boşanma veya ayrılığa karar verirken, ana ve babanın haklarını ve çocuklarla olan kişisel ilişkisini düzenlemek zorundadır. (TMK. m. 182/1) Velayetin kullanılması kendine verilmeyen eşin çocuklarla kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde çocuğun sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. (TMK. m. 182/2) Velayeti babaya bırakılan tarafların müşterek çocuğu İ. ile davalı (anne) arasında "kişisel ilişki tesisine" karar verilmiş, bu ilişkinin zamanı ve süresi, karar yerinde gösterilmemiştir. Bu yönden çocukla anne arasında kişisel ilişki tesisine ilişkin hükmün infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bu hususta velayet sahibinin yükümlülüğünü, bu hak kendisine tanınan davalının da, hakkını kullanacağı süre ve zamanı bilmesi; yasadaki ifadesiyle "hükmün sonuç kısmında, taraflara yükletilen ödevlerin ve tanınan hakların, açık şüphe ve duraksamaya yol açmayacak şekilde gösterilmesi" (HMK. m. 297/2) zorunludur. Bu husus nazara alınmaksızın, icraca infazı mümkün olmayacak şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.