2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından maddi-manevi tazminat ve nafaka miktarı yönünden; davalı koca tarafından ise tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Davacı kadının temyiz dilekçesi davalı kocaya 03.06.2013 tarihinde tebliğ edilmiş, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 433/2. maddesi gereğince yasal katılma yoluyla temyiz süresi 10 gün olduğu halde davalı süresinden sonra 17.06.2013 tarihinde temyiz talebinde bulunduğundan, süresi içinde yapılmayan davalı kocanın katılma yoluyla temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir. b-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir. c-Davacı kadın dava dilekçesinde maddi tazminat için faiz talebinde de bulunmuştur. Bu istek hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması doğru değildir (HMK.md.26).