2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve lehine takdir edilen nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının nafaka miktarlarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2.Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece "evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında taraflar eşit kusurlu" kabul edilmişler, buna bağlı olarak davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Oysa, davalının otuz yıldır başka bir kadınla birlikte yaşadığı, bu kadından çocuklarının olduğu, ayrıca eşine müteaddit kereler fiziki şiddet uyguladığı ve hakaret ettiği, davacının ise güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda davalının, davacıya göre baskın kusurlu olduğu kabul edilmelidir. Hal böyleyken tarafların aynı oranda kusurlu görülmesi ve buna bağlı olarak davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece yapılacak iş, davacı yararına Türk Medeni Kanununun 174/1 ve 2. maddeleri gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdir etmekten ibarettir. Bu husus nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.