2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerle davalı-karşı davacı kocanın eşine şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, eşinin ailesinin evine gelmesini istemediği, ailesinin etkisinde kaldığı ve eşini istemediği, davacı-karşı davalı kadının da eşine hakaret ettiği, anlaşılmaktadır. Boşanmaya neden olan olaylarda kusurun ağırlığı davalı-karşı davacı koca da bulunmakla birlikte kocanın boşanma davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-karşı davacı koca da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kocanın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK. md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile kocanın davasının reddi doğru bulunmamıştır.