2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından kusur belirlemesi, tazminatların reddi ve velayet yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı (kadın)'ın temyiz itirazları yersizdir.

2.Davalı-davacı kocanın temyizlerine yönelik incelemeye gelince;

Mahkemece, "boşanmaya neden olan olaylarda, tarafların eşit kusurlu olduğu belirtilip" iki tarafında davası kabul edilerek, boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, mahkemenin de kabulünde olduğu gibi, davacı-davalı kadının evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği, çocuğuyla ilgilenmediği ve sadakatsiz davranışlar içerisine girdiği, davalı-davacı kocanın da eşini yanına almadığı, telefonda eşine yanına gelmesini istemediğini beyan ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya sebep olan olaylarda, her iki tarafın kusurlu olduğu sabitse de, davacı-davalı kadının daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir. Ağır kusurlu eş yararına yoksulluk nafakası verilemez (TMK. md. 175). Gerçekleşen bu durum karşısında, mahkemenin hatalı kusur belirlemesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak ağır kusurlu davacı-davalı yararına yoksulluk nafakası takdiri doğru olmamıştır.