2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından her iki boşanma davası ve boşanmanın fer'ileri yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise kadın lehine hükmedilen maddi tazminat, yoksulluk nafakası ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-davalı (kadın), ilk oturumda tercüman vasıtasıyla alınan beyanında "eşinin kendisini ortak konuttan attığını başka bir kadınla birlikte olduğunu, kendisinin ve çocuğunun ihtiyaçlarını karşılamadığını, çocuğunun kendi kültüründen kopmaması için Türkiye'den ayrılmak istemediğini, bu nedenle boşanmayı da kabul etmediğini" ifade etmiştir. Bu beyan, kocanın birleştirilen boşanma davasına itiraz niteliğinde olup, kendi açtığı boşanma davasından feragat niteliğinde değildir. O halde, kadının boşanma davasının esasıyla ilgili bir hüküm kurulması gerekirken, bu davanın feragat sebebiyle reddi doğru değildir.