2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından tedbir nafakasının başlangıç tarihi yönünden, davalı (kadın) tarafından ise tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece; davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı kadının sürekli eşine ağır hakaretler ettiği ve "boşanırsa evi yakacağını" söyleyip tehdit ettiği, davacı kocanın ise eşine sürekli ağır hakaret edip, eşinin önceki evliliğinden olan torununun müşterek haneye gelip gitmesini istemediği ve bu nedenle tartışma çıkardığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Eşit kusur halinde de boşanmaya karar verilmesi gerektiğine göre, tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması sonucu itibarıyla doğru bulunmuş, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanmaya ilişkin hükmün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK.md.438/son) karar verilmesi gerekmiş ve davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2.Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olup davalı kadının düzenli ve yeterli gelirinin de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi gereğince davalı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile bu talebin reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.