2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece, davalı-davacı koca ağır kusurlu kabul edilerek dava ve karşı boşanma davasının kabulü ile boşanmaya karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; tarafların mahkemece kabul edilen kusurları yanında, davacı-davalı kadının güven sarsıcı davranışlarının bulunduğu, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece davalı-davacı kocanın ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; evlilik birliğinin temelden sarsılmasında taraflar eşit kusurlu olup kocanın, kadının boşanma davasına itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu (TMK.md 166/2.) birliğin devamında taraflar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı anlaşılmakla, kadının boşanma davasının da kabulü sonucu itibariyle doğrudur. Bu sebeple davalı- davacı kocanın, davacı-davalı kadının boşanma davasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiş, boşanma kararının kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK.m.438/son) karar vermek gerekmiş, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların yukarıda açıklanan sebeple eşit kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, davalı-karşı davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince maddi ve manevi tazminat takdir edilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.