2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; tazminat miktarları ve ziynet eşyası alacağı talebinin reddi yönünden, davalı (koca) tarafından ise; tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın temyiz itirazları yersizdir.

2.Davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; a-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır. b-Davacı (kadın)’a evlenmeleri sırasında hediye olarak takılan 8 adet bileziğin evlilik birliği sırasında kocası tarafından bozdurulup, kocaya ait marangoz dükkanının giderleri için kullanıldığı toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Bunların geri istenmemek üzere kocaya verildiği de iddia ve ispat edilmemiştir. O halde; davacı (kadın)’ın ziynetlere ilişkin isteğin kabulü gerekirken, reddi doğru olmamıştır.