2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından; kocanın davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi yönünden, davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise; asıl davanın kabulü, lehine hükmolunan manevi tazminatın miktarı ve kadın yararına hükmolunan tedbir nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı (koca)'nın tüm, davacı-karşı davalı (kadın)'ın ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı-karşı davalı (kadın)'ın güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, davalı-karşı davacı (koca)'nın da eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurludur. Mahkemece kadının ağır kusurlu kabulü ve buna bağlı olarak koca yararına manevi tazminata (TMK.m.174/2) hükmedilmesi doğru olmamıştır.

3.Davacı-karşı davalı (kadın)'ın boşanmaya sebep olan olaylarda yukarıda ikinci bentte açıklandığı üzere eşit kusurlu olduğu ve boşanmakla yoksulluğa düşeceği, Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulunun lehine oluştuğu anlaşılmaktadır. O halde tarafların ekonomik ve sosyal durumları gözetilerek kadın yararına uygun miktarda yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.