2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davalı-davacı koca “tam kusurlu” kabul edilerek davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulüne, kocanın boşanma davasının ise reddine karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden davalı-davacı kocanın mahkemece belirlenen kusurlarının yanında, davacı-davalı kadının da “eşini sevmediğini, onu istemediğini ve zorla evlendirildiğini" söylediği anlaşılmaktadır. Davalı-davacı kocanın eşini sevdiği yönündeki beyanlarının kadının bu kusurlarını affettiği şeklinde değerlendirilmesi mümkün değildir. Olayların akışı ve sarfedilen sözlerin yıkıcı etkisi karşısında koca da boşanmayı talep etmekte haklıdır. Bu itibarla kocanın davasının da kabulü suretiyle boşanmaya karar verilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden kocanın boşanma davasının reddi doğru bulunmamıştır.