2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından; kusur belirlemesi, tazminat talepleri hakkında verilen karar ve lehine hükmedilen nafakaların miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının, lehine hükmedilen nafakaların miktarlarına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2.Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, tarafların Türk Medeni Kanununun 166/4. maddesi gereğince boşanmalarına karar verilmiş, boşanmaya sebep olan olaylarda "eşit kusurlu" oldukları gerekçesiyle davalının tazminat talepleri reddedilmiştir. Önceki boşanma davasının koca tarafından açıldığı, davanın "geçimsizliğin ispatlanamadığı" gerekçesiyle reddedildiği, ret kararının kesinleşmesinden başlayarak üç yıl geçtiği, bu süre içinde ortak hayatın yeniden kurulamadığı anlaşılmaktadır. Fiili ayrılık süresi içinde davalının bir kusuru ortaya konulamamıştır. Önceki boşanma davasının reddine ilişkin karar, o davaya kadar davalının boşanmayı gerektirecek bir kusurunun bulunmadığı konusunda kesin hüküm teşkil eder. Bu kesin hükmün varlığı karşısında, önceki olaylardan dolayı davalı artık kusurlu sayılamaz. Fiili ayrılık süresi içinde davalının bir kusuru da ispatlanmadığına göre, boşanmaya sebep olan fiili ayrılıkta davacı kusurludur. Bu bakımdan davalının da davacıyla aynı oranda kusurlu kabul edilmesi ve davalının tazminat isteklerinin bu gerekçeyle reddedilmesi doğru bulunmamıştır.