2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından, maddi tazminat talebinin reddi, manevi tazminatın miktarı ve kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası yönünden; davalı (kadın) tarafından ise, tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı (kadın)'ın tüm, davacı (koca)'nın ise aşağdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Türk Medeni Kanunun 174/1. maddesi, mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yönünden zedelen kusursuz veya daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. "Eşler birlikte yaşamak, birbirlerine sadık kalmak ve yardımcı olmak zorundadırlar (TMK.md.185/3)". "Eşler birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve malvarlıkları ile katılırlar (TMK md.186/3)". Bu yasal yükümlülükler diğer eş bakımından maddi menfaat sebebi teşkil eder. Toplanan delillerden, boşanmaya sebep olan olaylarda, maddi tazminat isteyen eşin, diğerinden daha ziyade veya eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde, mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile hakkaniyet ilkesi (TMK md.4, TBK md.50 ve 52) dikkate alınarak, davacı (koca) yararına uygun miktarda maddi tazminat takdiri gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.