2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından her iki dava yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-karşı davacı (kadın)'a atfı kabil bir kusurun varlığının ispatlanamadığının anlaşılmasına göre davacı-karşı davalı (koca)'nın temyiz itirazları yersizdir.

2.Davalı-karşı davacı (kadın)'ın temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemede;

Toplanan delillerden ve mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davacı-karşı davalı (koca)'nın ailesinin evlilik birliğine müdahalesine ve eşini aşağılamasına sessiz kaldığı, “kızınızı istemiyorum, bu iş burada bitti” demek suretiyle kovduğu sabittir. Davacı-karşı davalı (koca)'nın bu davranışları, kadının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı (kadın) ağır ya da eşit kusurlu değildir. O halde, mahkemece, tarafların ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kurulları (TMK md. 4,

TBK. 50,51,52,58) dikkate alınarak davalı-karşı davacı (kadın) yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.