2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek, boşanmaya karar verilmiş ise de. yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı kadının mahkemece belirlenen kusurlu davranışlarına karşılık, davacı kocanın ise. ailesinin evlilik birliğine yönelik müdahalesine ve eşini küçük düşürüp ona hakaret etmelerine tepkisiz kaldığı, "annem ne derse o olur” dediği, eşinin erkek kardeşini arayıp babasına yönelik olarak hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf kusurlu olmakla birlikte, davacı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri isabetli değilse de, evlilik birliğinin devamında taraflar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamıştır. Az kusurlu olan davalı kadının, boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğinden boşanma davasının kabulüne karar verilmesi sonucu itibariyle doğrudur. Bu nedenlerle davalı kadının, boşanma hükmüne yönelik temyiz itirazının reddi ile boşanma hükmünün gerekçesi değiştirilerek onanmasına karar verilmiş (HUMK m. 438/son) ve davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir,

2.Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi, boşanmaya sebep olan olaylarda, davacı koca ağır kusurludur. Mahkemece tarafların eşit kusurlu kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin (TMK m. 174/1-2) reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.