2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı (kadın) tarafından, kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, reddedilen maddi ve manevi tazminat istekleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece, taraflar boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu kabul edilerek her iki tarafın boşanma davasının kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı-karşı davalı (koca)'nın, eşine fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ve tehdit ettiği, davalı-karşı davacı (kadın)'ın ise eşine hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında; davacı-karşı davalı (koca)'nın boşanmaya neden olan olaylarda daha ağır oranda kusurlu olduğunun ve davacı-karşı davalı (koca)'nın boşanma davası yönünden Türk Medeni Kanununun 166/2, maddesi koşullarının oluştuğunun kabulü gerekir. Her iki tarafın boşanma davalarının kabulü ile boşanmaya karar verilmiş olması, sonucu itibariyle isabetli olmakla birlikte, gerekçesi yerinde olmamıştır. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca hüküm sonucu doğru olup da, gerekçesi buna uygun değil ise, hükmün gerekçesinin değiştirilip onanmasına karar vermek gerekeceğinden; boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiş; davalı-karşı davacı (kadın)'ın bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple, boşanmada davacı-karşı davalı (koca) ağır kusurlu olduğuna göre, boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davalı-davacı kadın yararına uygun miktarda maddi (TMK.md. 174/1) ve manevi (TMK.md. 174/2) tazminat takdiri gerekirken, davalı-karşı davacının bu isteklerinin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.