2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (kadın) tarafından, kusur belirlemesi ve manevi tazminat yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise, maddi tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin reddi ile manevi tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Davalı-davacı koca, birleşen davaya ait dava dilekçesiyle "nişanlılık döneminde davacı-davalı kadının hesabına göndermiş olduğu paralar ile yapmış olduğu düğün giderlerine” ilişkin olarak davacı-davalı kadından 50.000 TL. maddi tazminat talebinde bulunmuştur. Bu talep, boşanmanın eki niteliğindeki Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında değildir. Boşanmanın eki niteliğinde bulunmayan ve boşanmadan bağımsız asli bir talep niteliğindeki maddi tazminatın esasının incelenebilmesi, nispi harç noksanlığının tamamlanması halinde mümkündür. Mahkemece, bu talep yönünden nispi harç noksanlığı tamamlanmadan ve talebin Borçlar Kanunundan kaynaklandığı gözetilip görev hususu da nazara alınmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3.Kabule göre de; Mahkemece, davalı-davacı kocanın maddi tazminat talebi Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında değerlendirildiği ve davacı-davalı kadın ağır kusurlu kabul edildiği halde, kocanın bu kapsamda değerlendirilen maddi tazminat talebinin reddi de doğru değildir.