10. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A. İstanbul (Kapatılan) 22.

Ağır Ceza Mahkemesinin 05.12.2013 tarihli ve 2012/39 Esas, 2013/106 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 7 yıl 6 ay hapis ve 50.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

B. İstanbul (Kapatılan) 22.

Ağır Ceza Mahkemesi kararının, Cumhuriyet savcısı ve sanıklar müdafileri taraflarından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 05.10.2021 tarihli ve 2021/5626 Esas, 2021/9620 Karar sayılı kararı ile;

1.Sanıklar hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi uygun ise de; ancak (34 ....) plakalı aracın zula kısmında taşındığı anlaşılan uyuşturucu madde miktarının belirlenemediği gibi olayda ele geçen uyuşturucu madde miktarı da göz önüne alınarak hakkaniyete uygun olarak adli para cezasına esas adli gün sayısının belirlenmesi yerine sözü edilen araçtaki zulanın büyüklüğü de gerekçe gösterilmek suretiyle sanıklar hakkında adli para cezasına esas adli gün sayısının asgari haddin çok üzerine çıkılarak tayin edilmesi,

2.Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması," Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. İstanbul 35.

Ağır Ceza Mahkemesinin 26.04.2022 tarihli ve 2021/412 Esas, 2022/170 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 7 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanıklar müdafiinin temyiz sebebi özetle; sanıkların eylemlerinin sabit olmadığına ilişkindir.

Olay, yakalama ve ev arama tutanakları ile iletişimin tespiti tutanakları içerikleri ile tüm dosya kapsamına göre; kullandıkları ikamette kişisel kullanım sınırının üzerindeki net 98.5 gram eroini satmak amacıyla bulundurdukları gerekçesiyle sanıkların mahkûmiyetlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıdaki husus dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Suç konusu maddenin eroin olması nedeniyle sanıkların cezasında 1/2 oranında artırım yapılırken 5237 sayılı Kanun'un 188 nci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi yerine, 5237 sayılı Kanun'un 188 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince artırım yapılmasının hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş, ancak her iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür. V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 35. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.04.2022 tarihli ve 2021/412 Esas, 2022/170 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün ikinci fıkrasındaki "TCK'nun 188/4. maddesi" ibaresi hükümden çıkarılarak yerine "5237 sayılı Kanun'un 188 nci maddesinin dördüncü fıkrasının a bendi" ibaresinin yazılması, suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.05.2023 tarihinde karar verildi.