9. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.06.2015 tarihli ve 2014/107 Esas 2015/149 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir.

Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Özetle Sanığın müvekkilini tehdit ederek ve manevi cebir yoluyla arabaya bindirdiğini, katılanın ruh sağlığının bozulduğunu, sanığın suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarda bulunduğunu, evli olan sanığın gerçek kimliğini sakladığını ve sair hususları belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

İlk derece mahkemesi tarafından, sanık hakkında 06.05.2013 tarihinde arayıp mesaj çektiği ve katılanı tehditle aracına bindirdiği, Çaycuma ilçesinde ormanlık alana götürüp tehditlerini sürdürdüğü, ormanlık alanda katılanın bacağını cinsel maksatla ellediği, katılanın eylem nedeni ile bayılması üzerine hastaneye götürdüğü bu suretle sanık hakkında organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs ve bu amaçla hürriyetini kısıtladığı iddialarıyla açılan kamu davasında, sanığın mağdureye yönelik rızası hilafına cinsel saldırıya teşebbüs ettiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak mahkûmiyetine yeterli kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığı, aynı şekilde katılan mağdurenin yaşı da dikkate alınarak rızası hilafına sanığın aracına bindiği ve rızası hilafına bu araçta alıkonulduğuna ilişkin her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığından yüklenen her iki suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca sanığın ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

1.Dosyada bulunan hastane tedavi defterinde mağdurenin müracaatına ilişkin kayıt tarihinin 05.05.2013 olduğu dikkate alındığında; karar başlığında eylem tarihinin 06.05.2013 yerine 05.05.2013 olarak düzeltilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.06.2015 tarihli ve 2014/107 Esas 2015/149 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmediğinden hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.07.2023 tarihinde karar verildi.