4. Hukuk Dairesi

Davacı H.. G.. vekili Avukat A. T. tarafından, davalı H.. G.. aleyhine 01/11/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, aldatma eylemine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme kararlarının gerekçe bölümünde; tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin gösterilmesi gerekir. (HMK. 297/1-c/HUMK m.388/3.b). Bu bakımdan gerekçe, mahkemenin benimsediği olgular ile hüküm bölümü arasındaki yasal ve mantıksal bağ niteliğindedir.

Dava konusu olayda, Mahkemece hüküm bölümünde davanın kabulüne karar verilmiş; ancak gerekçe bölümünde ise "...davacının başka bir kişi ile yakınlık kurmasının manevi tazminata hak kazanmayı engellediği yönündeki davalı vekilinin savunması ise yerinde görülmemiştir. Ancak tazminata hükmedilirken bu husus da dikkate alınmıştır.... davacı yanın manevi tazminat talepleri fazla bulunduğundan davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekmiştir." şeklinde gerekçe ile istemin kısmen kabulüne karar verildiği belirtilmektedir. Karar, gerekçesi itibariyle Yasa'nın yukarıda açıklanan hükümlerine uygun düşmemiş ve bozulması gerekmiştir.