9. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2013/369 Esas, 2014/462 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası hali ile 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl l4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yosunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci, üçüncü ve beşinci fıkraları ile aynı Kanun'un 62 ve 53 üncü maddelerinin birinci fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yosunluklarına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 24.12.2017 tarihli ve 14-2015/54119 sayılı, onama görüşlü Tebilğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Sanığın söz konusu eylemi gerçekleştirmediğine, mağdurenin husumet nedeniyle sanığa iftira attığına, dava dosyasında sanığın cezalandırmasına ilişkin mağdurenin soyut ve hayatın olağan akışına aykırı beyanları dışında somut delil bulunmadığına, tanık beyanlarıyla sanığın savunmasının doğrulandığına yönelik olduğu görülmüştür. III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın mağdurenin amcasının kızının eşi olduğu aynı zamanda komşu olmaları nedeni ile birbirlerini tanıdıkları, olay tarihinde mağdurenin yaya olarak dersaneye gitttiği ve sanığın yoldan aracı ile geçerken mağdureyi görünce durduğu ve mağdure ile konuşmak istediğini bu nedenle aracına binmesini istediği, bunun üzerine mağdurenin aracına bindiği, her ne kadar mağdure beyanlarında sanığın aracına binmek istemediğini sanığın şöför koltuğundan uzanarak kendisini araca doğru zorla çekerek oturttuğunu beyan etmiş ise de, sanık ve mağdurenin fiziksel görüntüsü, aracın şöför koltuğundan kalkmaksızın aracın diğer tarafında bulunan bir şahsın araç içerisine zorla sokulması durumunun hayatın olağan akışına uygun olmadığı, ceza yargılamasının temel prensiplerinden olan şüpheli durumların sanık lehine yorumlanması kuralı gereğince mağdurenin sanık ile daha önceden tanışıyor olmaları nedeni ile de sanığın kullanmış olduğu araca zorlama olmaksızın konuşmak için bindiği, zira mağdurenin beyanına göre sanığın başlangıçta 100 metre kadar mesafede ağaç gölgesini göstererek konuşmak istediğini söylemesine rağmen mağdurenin araca binmesinden sonra rızası dışında mağdureyi kuyuluk mevkiine doğru götürdüğü, mağdurenin gitmek istemediğini söylemesine rağmen durmayarak mağdureyi tenha bir yere götürdüğü, aracın kapısını kilitlemesi nedeni ile mağdurenin aracın kapısını açıp kaçamadığı, mağdurenin rızası dışında sanığın elini mağdurenin omuzuna atıp diğer eli ile de mağdurenin göğüslerini okşadığı, mağdurenin pantolununu çıkartarak iç çamaşırlarını indirmek sureti ile kendi cinsel organını mağdurenin cinsel organına sürtmek suretiyle mağdureye cinsel istismarda bulunduğu şeklinde olay kabul edilmiştir.

Olayın intikal şekli ve zamanı, katılan mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, mağdurenin anlatımlarını doğrulamayan tanık beyanları, sanık savunması ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek müsnet suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine kararlar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. Anılan nedenle onama talep eden Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2013/369 Esas, 2014/462 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.