8. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre duruşma açılmadan karar verilmesi nedeniyle; davaya katılma olanağı sağlanmayan müştekinin temyiz dilekçesinin katılma talebi niteliğinde olduğu anlaşılmakla; müştekinin hükmü temyize yetkili olduğu kabul edilerek temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.Ceylanpınar Cumhuriyet Başsavcılığının 27.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan beraat kararı verilmiştir.

Katılan TİGEM vekilinin temyiz isteği, sanığın durumunun 3095 sayılı Kanun'a göre de değerlendirilmesi gerektiğine ilişkindir.

Dava konusu olay, sanığın katılan TİGEM'e ait mera vasıflı 4583 nolu parselinin sınırları içine yapı yapmak suretiyle tecavüzde bulunduğu iddiasına ilişkindir.

1.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 175 inci maddesinin 2 nci fıkrası uyarınca duruşma günü belirlenerek, hazır bulunması gereken kişilerin çağrılması ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 182 nci ve devamı maddeleri gereğince duruşma yapılması gerektiği gözetilmeden, duruşma açılmadan tensip kararı ile dosya üzerinden yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Yine, müşteki Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü temsilcisi ile vekiline davaya katılmak isteyip istemedikleri sorularak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 238 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları hükümlerine aykırı olarak yargılama yapılmaksızın hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Müşteki kurum TİGEM'in (Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü) malları, tabi olduğu 233 sayılı KHK uyarınca kamu malı niteliğinde olduğundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154 üncü maddesinin birinci fıkrasında 25.02.2009 tarihli 5841 sayılı Kanun'un 1 inci maddesiyle "kamuya ait olan veya kamunun hüküm ve tasarrufu altında bulunan malların korunması, idare tarafından, kamu gücünün kullanımı ile her zaman mümkün bulunmaktadır" şeklindeki gerekçeyle değişiklik yapılarak kamu malları, hakkı olmayan yere tecavüz suçu kapsamından çıkarılmış olduğundan bahisle mahkemece sanığın beraatine karar verilmiş ise de, sanık hakkında 3091 sayılı Yasa uyarınca aynı yere ilişkin iki ayrı men kararı verildiği; 3091 sayılı Yasanın 15 inci maddesinin birinci fıkrasında "... fiil daha ağır bir cezayı gerektiren ayrı bir suç teşkil etmediği takdirde..." bu Yasanın uygulanması gerekeceğinin belirtildiği hususu da gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken tensiple sanığın savunması alınmadan beraat hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ceylanpınarı Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2016 tarihli kararına yönelik katılan kurum vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.10.2023 tarihinde karar verildi.