2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 04.03.2014 günü temyiz eden davalı B.. J.. Bulut vekili Av. A.. Ç.. ve karşı taraf davacı N.. B.. vekili Av. N.. T.. geldiler.

Davalı vekili, "hükmün boşanmaya ilişkin bölümünü de temyiz ettiklerini, bu temyizlerinden feragat ettiklerini, temyizlerinin kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalara ilişkin olduğunu" söyledi. Beyanı okundu, imzası alındı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Davalı vekili Yargıtay'daki mürafaa sırasında hükmün boşanmaya ilişkin bölümüne yönelik temyiz talebinden feragat ettiğini bildirdiğinden,bu yöne ilişkin temyiz talebinin vaki feragat sebebiyle reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2.Diğer yönlere ilişkin temyizine gelince; a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle bozmaya uyularak davalıya savunma hakkının tanınmış olmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. b-Türk Medeni Kanununun 169. maddesi uyarınca boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim davanın devamı süresince gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına, geçimine, mallarının yönetimine ve çocukların bakım ve korunmasına ilişkin geçici önlemleri re'sen (kendiliğinden) almakla yükümlüdür. Bu hüküm dava açılınca, aksi yönde bir talep yok ise dava tarihinden itibaren dava süresince geçerli olmak üzere tedbir nafakası tayin edilmesini zorunlu kılar. Bu bakımdan davalı yararına dava tarihinden itibaren tedbir nafakası tayini zorunludur.Hal böyle iken davalı yararına dava tarihinden itibaren değil de; bozma ilamından sonra geçerli olmak üzere tedbir nafakası tayini doğru değil ise de, kanuna uymayan bu husus hakkında yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç bulunmadığından hükmün bu bölümünün düzeltilmesi uygun bulunmuştur (HUMK. Mad. 438/7).