6. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanığın aşamalarda katılanın babasına olan borcuna karşılık olarak aracını alıp götürdüğüne dair savunmada bulunduğu, katılanın ise bu konuda alınan beyanında kendilerine borcu olmadığını ifade ettiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamadeki 3 numaralı bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/2, 522(pek fahiş), 59.maddeleriyle 5237 sayılı Yasanın 142/2-d, 143, 62 ve 53. maddeleri uyarınca, uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması ve 5237 sayılı Yasanın sanık lehine olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde uygulama yapılması,

Kabule göre de, Temel cezanın alt sınırdan tayin edilmesine karşın, gerekçesi de gösterilmeden 765 sayılı Yasanın 522. maddesi ile uygulama yapılırken en üst oranda artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. Ö..'ın temyiz itirazları ve tebliğnamedeki bozma isteyen düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.