6. Hukuk Dairesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, işyeri ihtiyacı nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece kiralananın tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin halen Siteler ... Sokak No: 30 adresinde kiracı olup, ahşap doğrama ve dekorasyon işi yaptığını, tahliyesi istenen taşınmazın ise Ankara, Kazan ilçesinde olup, 11.01.2013 tarihinde ihtiyacına binaen satın aldığını, müvekkilinin halen faaliyette bulunduğu işyerinin Ankara İş Kurumu İl Müdürlüğü tarafından mühürlendiğini, ihtara rağmen davalının kiralananı tahliye etmediğini belirterek işyeri ihtiyacı nedeniyle tahliye talebinde bulunmuştur. Mahkemece, yapılacak iş bakımından davaya konu yerin davacının halen faaliyette bulunduğu işyerine göre daha üstün nitelikte olduğuna dair bilirkişi raporuna dayalı olarak tahliye kararı verilmiştir.

Davalı, davaya konu yerde 15.08.2008 başlangıç tarihili ve bir yıl süreli sözleşme ile kiracıdır. Davacı kiralananı 11.01.2013 tarihinde satın almış ve kiralanana ihtiyacı olduğunu 16.01.2013 tarihli ihtarname ile davalıya bildirmiştir. Türk Borçlar Kanununun 350/1 ve 351. maddesine göre işyeri ihtiyacına dayalı olarak açılan tahliye davalarında ihtiyaçlının kirada olması halinde ihtiyacın varlığının kabulü için ihtiyaçlının ya tahliye tehdidi altında bulunması veya kiralananın yapılacak iş için daha üstün nitelikte olması, en azından halen iş yapılan yerle eşdeğer nitelikte bulunması gerekir. Mahkemece uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak kıyaslama suretiyle bu hususun belirlenmesi gerekir. Somut olayda; Tahliyesi istenen taşınmaz Kazan İlçesi adli yargı sınırları içinde olup dava Ankara’da açılmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda her iki taşınmaz arasında kıyaslama yapılarak davaya konu taşınmazın daha üstün nitelikte olduğu belirtilmiş ise de keşfin yalnızca davacının faaliyette bulunduğu taşınmaz başında yapıldığı, tahliyesi istenen taşınmazla ilgili keşif yapılmadığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.

HMK’nun 289/1.maddesi uyarınca keşfin hakim huzuru ile yapılması zorunludur. Hakim huzuru ile olmaksızın bilirkişi tarafından taşınmazın incelenerek rapor hazırlanması ve söz konusu raporun hükme esas alınması mümkün değildir. O nedenle mahkemece HMK’nun 289.maddesinin birinci ve ikinci fıkra hükmü nazara alınarak tahliyeye konu taşınmazda da keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.