6. Hukuk Dairesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir:Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Borçlar Kanununun 315.maddesi hükmü uyarınca temerrüt nedeniyle açılacak tahliye davasının kural olarak kiralayan tarafından açılması gerekir. Kiralayanlar birden fazla ise aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan ihtarnameyi birlikte göndermeleri ve yine davayı da birlikte açmaları zorunludur. Kiralayan durumunda olmayan malik veya kiralananı sonradan iktisap eden yeni malikin önceden kiracıya ihbar göndererek kira paralarının kendisine ödenmesini istemesi bu ihbarın sonuçsuz kalması halinde yasal içerikli ihtarname tebliğ ettirmek suretiyle dava açması gerekir. Dava hakkına ilişkin bu husus mahkemece kendiliğinden göz önünde bulundurulmalıdır

Hükme esas alınan 1.7.2004 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Sözleşme kiraya veren olarak Hasan Rahtuman ve kendi adına asaleten G.. A.. adına vekaleten S.. Ü.. tarafından imzalanmıştır. . Kiralayanlar birden fazla ise aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan ihtarnameyi birlikte göndermeleri ve yine davayı da birlikte açmaları zorunludur. Davaya konu Amasya birinci noterliğinin 16.7.2013 tarih ve 10016 yevmiye nolu temerrüt ihtarnamesinin tüm kiraya verenler tarafından gönderilmediği, kiraya verenlerden Hasan Rahtuman tarafından keşide edildiği davanın ise tüm kiraya verenler tarafından açıldığı anlaşılmaktadır.İhtardaki bu eksikliğin yargılama sırasında giderilmesi mümkün değildir.Bu nedenle kiraya verenler arasında mecburi dava arkadaşlığı bulunduğundan kiraya verenlerden biri tarafından gönderilen temerrüt ihtarnamesinin hukuki sonuç doğurmayacağı açıktır. Bu nedenle davanın reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.