9. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2011/355 Esas, 2015/149 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanık müdafii temyiz isteminde özetle: Mağdure hakkında Adlî Tıp Kurumundan aldırılan raporun yetersiz olduğunu, yeniden rapor aldırılması gerektiğini, sanığın atılı suçu işlediği hususunda yeterli delil mevcut olmadığını, cezada alt sınırdan uzaklaşmanın hukuka aykırı olduğunu, kararın bozulması gerektiğini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi gerekçesinde;''Tüm dosya kapsamı sanık, mağdur ve diğer beyanlar, Adli Tıp Kurumu raporu ve dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde mağdurenin aşamalardaki istikrarlı beyanlarından ve mağdurenin annesinin soruşturma aşamasındaki mağdureyi doğrulayan beyanından mağdure ile sanığın 14.08.2007 tarihinde evlenmek için kaçtıkları, sanığın mağdureyi kaçırmasındaki amacının evlenmek ve cinsel birliktelik kurmak olduğu, bu tarihte mağdurenin 11 yaşı içerisinde olduğu, sanığın mağdureyi bu amaçlarla Nevşehir iline götürdüğü, mağdurenin olayda rızası olsa dahi mağdurenin yaşı itibariyle bu rızasının hukuka uygunluk nedeni olarak kabul göremeyeceği bu haliyle sanığın çocuğu cinsel amaçla hürrüyetinden yoksun kılma suçunu işlediği mahkememiz vicdanınca kabul edilmiştir. Bununla birlikte dosya kapsamındaki tüm delillerden mağdureyle sanığın birden fazla kez cinsel birliktelikte bulunduğu bunun neticesinde mağdurenin birden çok kez hamile kaldığı, mağdurenin son cinsel birliktelik tarihinde 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 11 Şubat 2015 tarihli raporunda da belirtildiği üzere henüz 15 yaşını tamamlamamış olduğunun anlaşıldığı bu haliyle sanığın eyleminin TCK'nun 103. maddesinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu anlaşılmış ve sanık hakkında aynı suç işleme kastı kapsamında birden fazla kez çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan'' hükümler kurulmuştur.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2011/355 Esas, 2015/149 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.10.2023 tarihinde karar verildi.