7. Hukuk Dairesi

"İçtihat Metni"Mahkemesi : Gülnar Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Tarihi : 27/11/2013 Numarası : 2012/87-2013/221 Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı vekili, davacının 05/05/1999-23/04/2011 tarihleri arasındaki dönem de davalıya ait petrol istasyonunda işçi olarak çalıştığını, ücret alacaklarının ödenmemesi sebebiyle iş akdini haklı nedenle fesh ettiğini beyan ederek, kıdem tazminatı ile fazla mesai,hafta tatili,ulusal bayram genel tatil ve işçilik ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 11.9.2000 tarihinde deneme amaçlı işe alındığını,30.9.2000 tarihinde işine son verildiğini, daha sonrasında 16.2.2010 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını ve işçinin haklı fesih iddialarının yerinde olmadığını beyanla, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillerve ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında davacının çalışma süresi hakkında uyuşmazlık söz konusudur.

Kıdem tazminatına hak kazanma noktasında en az bir yıllık çalışma koşulu aranmaktadır.İşçinin işyerinde fiilen çalışmaya başladığı tarih, bir yıllık sürenin başlangıcıdır.Yine kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında, işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi, hizmet birleştirmesi için şarttır.

Somut olayda; davalı vekili cevap dilekçesinde açıkça, davacının 11.9.2000 tarihinde deneme amaçlı işe alındığını, 30.9.2000 tarihinde işine işverence son verildiğini beyan etmiştir.Şu halde yukarıda belirtilen ilkeler ışığında davacının kıdem süresinin belirlenmesinde 11.9.2000 ve 30.9.2000 tarihleri arasındaki çalışması da dikkate alınmalı ve talep edilen alacaklar bu şekilde belirlenecek çalışma süresine göre tespit edilmelidir. Aksine değerlendirme içeren bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

3.Fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ile hafta tatili alacaklarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay'ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ile hafta tatili alacaklarının tanık anlatımları yerine yazılı belgelre ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan çalışma mikatrına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir. Somut olayda,fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ile hafta tatili alacakları karara esas alınan bilirkişi raporunda tanık anlatımlarına göre hesaplanmış olmakla; söz konusu alacaklardan hakkaniyet indirimi yapılmaması hatalı olup bozma nedenidir.