7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı, 1985 yılından emekli olduğu 14/09/2010 tarihine kadar Karayolları 13.

Bölge Müdürlüğüne bağlı Alanya Şube Şefliğinde bina ve mal bakım görevlisi olarak çalıştığını, çalışma süresi boyunca yaptığı fazla çalışma ücreti ile bir kısım izin ücretlerinin kendisine ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir. Davalı, davacının fazla çalışmasının söz konusu olmadığını, kullanılmayan 2007 yılına ait 12, 2008 yılına ait 30 günlük ücretinin davacıya ödendiğini, taleplerin 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 7 gün 24 saat çalışma, izleyen 7 gün dinlenme şeklinde çalıştığı, davacının çalışma biçimi itibariyle 7 gün x 14 saat şeklinde haftada 98 saat çalıştığı, haftalık 45 saat yasal çalışma süresinin 53 saat aşıldığı, ayda 2 nöbet nedeniyle ayda 106 saat fazla çalışma yaptığı, zamanaşımı savunmasının dikkate alındığı, kullandırıldığı ispatlanamayan ve bilirkişi raporuyla tespit edilen yıllık izin ücreti alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davacının çalışma şekline göre çalışılan haftalarda ayda toplam 106 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ise de bu kabul doğru olmamıştır. Dairemizce de benimsenen HGK kararına göre davacının 24 saatlik çalışmalarında fiili çalışma süresinin 14 saat kabul edilmesi yerindedir. Ancak davacının bir hafta çalışıp bir hafta dinlendiği göz önünde bulundurulduğunda; davacının çalıştığı haftalarda günlük 14 saatlik fiili çalışmasının 11 saati aşan kısmı için günlük 3 saat fazla mesai yaptığı, buna göre davacının çalıştığı haftalarda 21 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken, hatalı değerlendirme ile davacının çalıştığı haftalarda 53 saat fazla mesai yaptığının kabul edilmesi hatalıdır.