8. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Araç Cumhuriyet Başsavcılığının 18.08.2017 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2.Araç Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2019 tarihli kararı ile sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 22.03.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrasını uyarınca ilk derece mahkemesinin mahkumiyet kararının kaldırılmasına, sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan beraatine karar verilmiştir.

Katılan temsilcisinin temyiz isteği, atılı suçun unsurlarının oluştuğuna, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Dava konusu olay, sanığın ... köyü ... yaylasında bulunan kamu orta malına ait 101 ada 160 nolu parsel içinde yer alan kargir bina, ahşap garaj ve çit ile çevrili olan bahçeyi temyiz dışı eşi diğer sanık ile birlikte kullanarak tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

2.Mahkemece sanığın suça konu ... Köyü ... Yaylası 101 ada 160 parsele tecavüz ettiği kabulü ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın söz konusu ev, garaj ve çitin usta ile birlikte eşi olan diğer ... tarafından yapıldığını, kendisinin ev hanımı olduğu yönündeki savunmasının ... Köyü eski muhtarı A.K.' ve yeni muhtar H.G ve diğer sanık tarafından doğrulanması karşısında atılı suçu işlediğine veya suça iştirak ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı cihetle, yüklenen suçun sanık ... tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesi ile ilk derece mahkemesinin kararı isabetsiz bulunmuştur.

Sanık hakkında kurulan hükümde, tüm dosya kapsamına göre, eşi diğer sanığın yaptığı evi evlilik birliği gereği kullanan sanık hakkında atılı suçu işlediğine veya suça iştirak ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından sanığın beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 22.03.2022 tarihli kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Araç Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde karar verildi.