4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili, davalı ...Ş. vekili ile davalı ...Ş. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin 09.04.2020 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin "30.12.2019 tarih ve 2017/2526 E.-2019/4131K. sayılı ilamı HMK'nın 353/1-a maddesi gereğince kesin olduğundan davacı vekilinin temyiz talebinin reddine " şeklindeki gerekçe ile reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: Temyiz istemi, Bölge Adliye Mahkemesi'nin 30.12.2019 tarih ve 2017/2526 E.-2019/4131K. sayılı ilamı HMK'nın 353/1-a maddesi gereğince kesin olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik 09.04.2020 tarihli ek karara ilişkindir.

Dosya içeriğine göre istinaf incelemesi sonucunda taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-a/6 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesine kesin olmak üzere karar verildiği anlaşılmaktadır.

HMK. 353/1-a/6 madde düzenlemesi ise “Mahkemece tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbiri toplanmadan veya gösterilen deliller hiç değerlendirilmeden karar verilmiş olması” şeklinde düzenlenmiştir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) 353/1-a maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi, gönderme kararını kesin olarak verir. 28.07.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7251 sayılı Kanun’un 39. maddesi ile “Temyiz Edilemeyen Kararlar” başlıklı HMK 362 nci madde hükmüne eklenen (g) bendine göre,

HMK 353/1-a maddesi uyarınca verilen kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurulamaz. Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.