9. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

1.Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 20.04.2007 tarihli iddianamesi ile sanığın cinsel saldırı suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Trabzon 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.02.2008 tarihli ve 2007/158 Esas, 2008/25 Karar sayılı kararı ile cinsel saldırı suçundan beraatine dair karar verilmiştir.

3.Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 22.03.2012 tarihli ve 2011/6021 Esas, 2012/3378 Karar sayılı kararı ile hükmün "... eylemin nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs niteliğinde olup olmadığının ve bu konuda iddia, savunma ve delillerin takdir ve değerlendirmesi ile davaya bakma görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği halde, yargılamaya devamla beraat hükmü tesisi..." gerekçesiyle bozulmasına dair karar verilmiştir.

4.Bozma kararı üzerine Trabzon 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.10.2012 tarihli ve 2012/610 Esas, 2012/769 Karar sayılı kararıyla bozma ilamı doğrultusunda Ağır Ceza Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.

5.Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2012/211 Esas, 2015/202 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat hükmü verilmiştir.

6.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 21.06.2019 tarihli ve 14-2015/423452 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. GEREKÇE

1.Oluşa uygun kabule göre, sanık hakkında yargılama konusu eylem için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi ile aynı maddenin dördüncü fıkrası gereği 15 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.Aynı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 08.06.2007 tarihli sorgusu olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 15 yıllık olağan zamanaşımı süresinin geçmiş olduğu belirlenmiştir.

3.Yukarıdaki bentlerde açıklanan nedenle Tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2012/211 Esas, 2015/202 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.11.2023 tarihinde karar verildi.