8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen davanın reddine dair karar, yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bozulmuş olup, İlk Derece Mahkemesince bozma ilamınına karşı direnilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından direnme kararı uygun bulunduğundan dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiş olmakla; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: K A R A R

Uygulama kadastrosu sırasında, ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında ve tapuda ... adına kayıtlı bulunan eski 222 parsel ... 52.625 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 104 ada 77 parsel numarasıyla 56.597,04 metrekare yüzölçümlü olarak; ... ve hissedarları adına tapuda kayıtlı bulunan eski 224 parsel ... 52.500 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, 104 ada 78 parsel numarasıyla 50.105,65 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı ... ve arkadaşları dava dilekçelerinde; uygulama kadastrosu sırasında kendilerine ait ... ilçesi ... Mahallesi yeni 104 ada 78 parsel ... taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini ve bu eksikliğin davalıya ait yeni 104 ada 77 parsel ... taşınmazdan kaynaklandığını ileri sürerek, eski hale getirilmesini talep etmişlerdir. İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, davanın reddine ve çekişmeli taşınmazların uygulama tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmazların davaya konu sınırlarında herhangi bir değişikliğin olmadığı, eski ve yeni tarihli hava fotoğrafları üzerinde yapılan değerlendirmeler sonucunda da zeminle uyumlu olduğunun belirlendiği, parsellerin yeni konumlarının yeni ve eski tarihli hava fotoğrafları üzerinde değerlendirilmeleri sonucu pafta zemin uyumunun mevcut bulunduğu kabul edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç yasal düzenlemelere ve dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Şöyle ki; davacılar ... ve müşterekleri, uygulama kadastrosu sırasında adlarına kayıtlı bulunan 104 ada 78 parsel ... taşınmazın yüzölçümünün azaldığını, eksikliğin komşu parsel olan 104 ada 77 parsel ... taşınmazda kaldığını ileri sürerek dava açmışlardır.

Teknik bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazların ara sınırının zeminle uyumlu olmadığı, ara sınır paftasında düz iken zeminde oval şeklinde olduğu, uygulama kadastrosu sırasında oval olan zemin durumu dikkate alınarak sabit sınır niteliğinde değerlendirildiği, 1956 yılına ait hava fotoğrafındaki ortak sınırın zeminle uyumlu olduğu, uygulama kadastrosunda taşınmazlar arasındaki sınırın sabit sınır olarak kabul edilmesinin doğru olduğu bildirilmiştir.

Ne var ki, teknik bilirkişi raporuna ekli, taşınmazların ada ve parsel bazında tesis kadastrosu paftası ile uygulama kadastrosu paftasının çakıştırılmış durumunu gösteren haritalar incelendiğinde, tesis kadastrosu ile davacılara ait taşınmaz içerisinde tespit edilen çekişmeli taşınmaz bölümünün uygulama kadastrosu sonucunda davalıya ait taşınmaz içerisine alındığı, dosya arasında bulunan belgelerden, taraflara ait taşınmazalar arasındaki sınırın 1954 yılında yapılan tesis kadastrosu sırasında düzenlenen ölçü krokisinde düz çizgi olarak gösterildiği ve sabit bir sınırın paftasında işaret edilmediği, ayrıca bilirkişi raporunda, tesis kadastrosu tarihinden sonraki döneme ilişkin 1956 yılına ait hava fotoğrafına göre taşınmazlar arasında sabit sınır niteliğinde bir sınırın bulunduğu yönünde bir belirleme yapılmadığı, söz konusu hava fotoğrafındaki zemin durumu ile şu andaki zemin durumunun uyumlu olduğu açıklanarak, 3402 ... Kanun' un 22.a maddesi uyarınca yapılan çalışmanın doğru olduğu kanaatinin belirtildiği anlaşılmakta olup, tesis kadastrosu sırasında taşınmazlar arasında sabit kabul edilebilecek her hangi bir sınırın bulunmadığının anlaşılmış olması karşısında, İlk Derece Mahkemesince, tesis kadastrosu tarihinden sonraki (1956) tarihli hava fotoğrafı esas alınarak yapılan değerlendirmeyi içeren bilirkişi raporuna göre karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince, uygulama kadastrosu ile eldeki mevcut tesis kadastrosu paftasından hareketle yeni pafta oluşturulacağı, tesis kadastrosu sırasında taraflara ait taşınmazlar arasında sabit kabul edilebilecek her hangi bir sınırın bulunmadığı, tesis kadastrosu tarihinden sonraki (1956) tarihli hava fotoğrafının uygulama kadastrosunun değerlendirilmesinde esas alınamayacağı, buna göre, eldeki davada, tesis kadastrosu sonucu oluşan sınırlardan ayrılmayı gerektiren bir durumun bulunmadığı ve tesis kadastrosu ile oluşan sınırların esas alınması gerektiği gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile davanın reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun bulunmadığından, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.