9. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Sanık hakkında Giresun Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2014 tarihli, 2014/723 Esas sayılı iddianamesiyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2.Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.03.2015 tarihli, 2014/89 Esas, 2015/77 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile hak yoksunlukları hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Katılan mağdurenin aşamalarda çelişkili beyanda bulunduğu, sanıkla katılan mağdure arasında hayatın olağan akışına aykırı bir durum yaşanmadığı, sanıkla katılan mağdurenin ailesinin samimi olduğu, taraflar ve aileleri arasındaki davalar gözetildiğinde katılan mağdurenin ailesinin maddi çıkar amacı olduğunun görmezden gelindiği, cezalandırılmaya yeterli somut delil bulunmadığı, aldırılan rapor dikkate alınarak hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

Katılan mağdure ve sanığın, sanığa ait araç içerisinde bulundukları sırada, sanığın cebir kullanarak katılan mağdurenin dudaklarından ve boynundan öpmek suretiyle cinsel yönden istismar ettiği iddiasıyla açılan kamu davasının yapılan yargılamasında, sanık suçlamayı kabul etmese de, katılan mağdureye yardım etmek amacıyla eşinin eve dönmesinden sonra katılan mağdurenin yanına gidip buluştukları yerde kendisinden talep edilen şekilde yardımda bulunabileceğine rağmen aracı ile buluşma yerinden uzaklaşmasının olağan hayat akışına uymadığı, katılan mağdurenin aralarında herhangi bir husumet bulunmayan sanığa isminin kayıtlara geçeceği bu şekilde bir olayda iftira atmasını gerektirir yasal bir neden bulunmadığı, katılan mağdurenin akrabası olan tanık ...'ın bu olay nedeniyle sanık ile tartışmış olduğu hususları bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu gerekçesiyle sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.03.2015 tarihli, 2014/89 Esas, 2015/77 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.