7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 16.01.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davalı vekili Avukat ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra açık duruşmanın bittiği bildirildi. İşin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu 1801 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yer alan 12, 13 ve 14 numaralı bağımsız bölümlerin davalı tarafından haksız şekilde işgal edildiğini belirterek el atmanın önlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan binanın bir takım işlerinin vekil edeni tarafından yapıldığını, anlaşma gereği davalıya aynı binadan dubleks daire verilmesi gerekirken edimin yerini getirilmediğini ve bağımsız bölümlere inşaat sırasında artan malzemelerin tekrar kullanılmak amacı bırakıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; dava konusu yerlerin davalı tarafından haksız şekilde kullanıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf sebepleri özetle;

1.Verilen kararın hukuka aykırı olduğunu,

2.Mahkeme gerekçesinin mevcut dava ile uyuşmadığını,

3.Vekil edeni tarafından davalı aleyhine iş bedelinin tahsiline yönelik tazminat davası açıldığını ve anılan davada davalı lehine 634.694,00 TL tazminata hükmedildiğini,

4.Birleştirme taleplerinin kabul görmediğini,

5.Türk Borçlar Kanunun 97 inci maddesinde yer alan ifada sıra hükmünün değerlendirilmediğini,

6.Davacının bağımsız bölümlerin bulunduğu binanın müteahhiti olduğunu,

7.Davalı ile davacı arasında dava konusu taşınmazın mantolama, ısı yalıtımı ve saire işlerine yönelik anlaşma yapıldığını,

8.Vekil edeni tarafından işlerin tamamlanmasına rağmen davacının edimini yerine getirmediğini,

9.Davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca arsa sahiplerine vaat ettiği taşınmazları teslim ettiğini ve kendi taşınmazlarını da üstüne aldığını,

10.Bilirkişi raporu ile inşaatın davacıya ait kısımlarını tamamlanmadığının ispatlandığını ve taşınmazlarda inşaat malzemesi dışında bir şey olmadığını,

11.Davacı ile dava dışı arsa sahipleri arasındaki davaların devam ettiğini,

12.Davacının inşaat yapımında işveren konumunda olup davalının ise taşeron olduğunu ileri sürerek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle;

1.Davaya konu bağımsız bölümlerin satış yolu ile davacı adına kayıt edildiği,

2.Davacı ile davalı arasında davalının kişisel alacak hak ve iddiasına ilişkin olmak üzere hapis hakkını gerektirir bir sözleşmenin bulunmadığının anlaşıldığı,

3.Davacı aleyhine açılan tazminat davasının eser sözleşmesine ve kişisel hakka dayalı olup ayrı bir dava konusu olduğu,

4.Yargılamanın karşı dava şeklinde değil bağımsız şekilde açılıp yürütüldüğü,

5.Bunun dayanağının da davacı ile davalı arasında imzalanmış bir sözleşmenin bulunmayışı olduğu,

6.Davalı tarafından delil olarak sunulan eser sözleşmesinde dava konusu bağımsız bölümlere ilişkin somut bir hüküm bulunmadığı gibi eldeki davada hapis hakkını gerektirir savunmanın dayanağı da olamayacağı,

7.Davalının (iddia ettiği eser sözleşmesi kapsamında) yaptığı inşaat işlerinin bedelini davacıdan alamadığından bahisle davaya konu bağımsız bölümleri fiili hakimiyetinde bulundurarak (içine inşaat malzemeleri koyarak ve kapısını kilitleyip anahtarı uhdesinde bulundurarak) davacının kullanımını engellediği,

8.Fiili zaptının herhangi bir haklı sebebe dayanmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen karara karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; cevap dilekçesi, dosya kapsamındaki beyanlar ve istinaf sebeplerine benzer gerekçeler ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur. C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 683 üncü maddesi,

3.Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 16/01/2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.