11. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2014 tarihli ve 2012/809 Esas, 2014/336 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2014 tarihli ve 2012/809 Esas, 2014/336 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2017/29140 Esas, 2019/11488 Karar sayılı kararıyla "sanığın en başından itibaren dolandırıcılık kastı ile hareket ettiği gözetilmeden mahkumiyeti yerine beraatine hükmedilmesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2020 tarihli ve 2019/1743 Esas, 2020/1124 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 8.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığına ve olayın hukuki ihtilaf niteliğinde olduğuna ilişkindir. III.OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, katılan ...’ın babası olan ... ile 02.12.2011 tarihinde evlendiği, eşi ...'a ve kanser hastası olan katılan ...’a sürekli bakma vaadiyle 06.12.2011 tarihinde katılan ... adına kayıtlı ... köyündeki taşınmazı ve 35 NKU 28 plakalı traktörün üzerine devrini sağladıktan sonra 13.01.2012 tarihinde evi terk etmek suretiyle üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunmuştur.

2.Mahkemece, sanığın suçu işlemediğine ilişkin savunması, katılan beyanı, tanık ifadesi, uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin uzlaştırma raporu ve tüm dosya kapsamı itibarıyla sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur. IV. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip yüklenen suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2020 tarihli ve 2019/1743 Esas, 2020/1124 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.01.2024 tarihinde karar verildi.