11. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 18.02.2016 tarihli ve 2015/127 Esas 2016/100 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz isteği; hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

1.Sanığın, temyiz dışı sanıklar ... ve ... ile birlikte suç tarihinde sevk ve idarelerinde bulunan... plaka sayılı araçla hırsızlık yapmak amacıyla ...ye geldikleri ve park halinde bulunan bir aracın yakıt deposunun kapağını kırarak içerisinde bulunan 500 litre mazotu sevk ve idarelerideki... plaka sayılı araca yükleyerek olay yerinden uzaklaştıkları sırada kolluk görevlileri tarafından yakalandıkları, araç içerisinde yapılan aramada sahte ve aldatıcılık niteliği olduğu tespit edilen 41 VB 431 içerikli iki adet plaka ele geçirildiği bu şekilde sanığın temyiz dışı sanıklar ile birlikte resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia olunmuştur.

2...Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 25.07.2014 tarihli raporunda davaya konu plakalar üzerinde Türkiye Şöförler ve Otomobilciler Federasyonu ile Trafik Tescil birimlerince basılmış herhangi bir damga ya da soğuk mühür izinin bulunmadığı aldatma niteliğini haiz olduğu belirtilmiştir.

3.Sanık aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

4.Mahkeme tarafından tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde; sanığın ve temyiz dışı sanık ...'ın plakaların temyiz dışı diğer sanık ... tarafından yolda bulunduğu şeklindeki beyanları, plakaların iki adet olması, dosya kapsamı, sanıkların aşamalardaki savunmalarındaki çelişkiler nedeniyle inandırıcı bulunmamış ve itibar edilmemiş, sanığın suça konu sahte plakaları temyiz dışı sanıklar ile birlikte bizzat husule getirip getirmediği belirlenemese de fikir ve irade birliği içerisinde gerektiğinde kullanmak amacıyla ihtiyaten arabada bulundurdukları kanaatiyle sanık hakkında temyize konu hüküm kurulmuştur.

Suç tarihinden önce yürürlükte bulunan 18.07.1997 tarihli ve 23053 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 30 uncu maddesinde; tescil plakalarında, işlemi yapan tescil kuruluşu ile plaka basım işlemini gerçekleştiren kuruluşun mühürlerinin bulunmasının, anılan maddede 09.09.2011 tarihli ve 28049 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmeliğin 3 üncü maddesiyle yapılan değişiklikle de bu tarihten itibaren yalnızca tescil kuruluşunun mührünün bulunmasının zorunlu olduğunun hüküm altına alınmış olduğu gözetilerek, suça konu plakaların resmi belge niteliğini kazanabilmesi için üzerinde mührün varlığının zorunlu olduğu ve İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 25.07.2014 tarihli uzmanlık raporunda suça konu sahte plakalarda soğuk mühür izlerinin bulunmadığının tespit edilmiş olması karşısında, unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1.Müsnet suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Suça konu plaka levhalarının "dosyada delil olarak saklanılmasına" karar verilmesi gerekirken müsaderesine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2016 tarihli ve 2015/127 Esas, 2016/100 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2024 tarihinde karar verildi.