8. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Sivas Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 30.01.2015 tarihli iddianamesi ile temyizin kapsamına göre sanıklar hakkında tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve silahlı tehdit suçlarından ayrı ayrı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3.Sanıklar ...ve Yasin'in denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle yapılan ihbar sonucu açıklanması geri bırakılan hükmün, aynen açıklanması suretiyle; Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 15.06.2016 tarihli kararı ile, sanıklar ...ve Yasin hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ve silahlı tehdit suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

4.İlgili kararın Cumhuriyet savcısı ve sanıklar tarafından istinaf edilmesi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi, 12.02.2020 tarihli kararı ile sanıkların, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, sanıklar hakkında tehdit suçu yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden ayrı ayrı mahkûmiyetlerine dair karar verilmiştir.

1.Sanık ...'ın temyiz istemi; haksız yere ceza aldığına, mağdurenin şikayetçi olmadığına, olay anında diğer sanıkların yanında olmadığına, suçu işlemediğine ilişkindir.

2.Sanık ...'in temyiz istemi; cezanın kaldırılması gerektiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, aksi halde hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre,

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Dava konusu olay; mağdure Meryem'in olay günü arkadaşı Murat ve tanık E.B. ile site civarında gezdikleri sırada, eski erkek arkadaşı sanık ...'ın, diğer sanık ... ve inceleme dışı Ahmet Zaid İrfanoğlu ile yanlarına geldikleri, sanıkların önce Murat'ı darp ettikleri sonrasında sanık ...'ın mağdure Meryem'in kolundan sıkıca tutarak '' Yürü gidiyoruz, sana göstereceğim, sen benim hayatımın a.... Koydun ben de senin hayatının a.... Koyacağım'' demek suretiyle mağdureyi Ulu Cami civarına doğru götürdüğü, diğer sanıkların da arkalarından takip ettikleri, burada sanık ... ve inceleme dışı Ahmet'in mağdureye hitaben '' seni burada gebertiriz, si.., kimse de bize bir şey yapamaz'' dedikleri ve sonrasında sanık ...'ın, bir arkadaşını arayıp araç isteyerek, mağdureyi çiftlik evine götürmek için gelen araca binmesi için zorladığı sırada olay yerine gelen polislerin mağdureyi kurtardığı ve bu suretle atılı suçların işlediği iddiasına ilişkindir.

2.Mağdure ''Olay tarihinde şuan eşim olan Murat ile birlikte yürüdüğümüz sırada, eski erkek arkadaşım ...ve yanındaki diğer sanıklar yanımıza gelerek Murat'a vurdular ve daha sonra Murat yanımızdan ayrılarak gitti. Ben sanıklarla beraber kaldım, sanık ... önce saçımdan tutarak ve hırpalayarak gök medresenin orada bulunan parka götürdü. Daha sonra bir araca bindirmeye çalıştı; ancak olay yerinden geçen polis aracının önüne atladım" şeklinde beyanda bulunduğu ve aşamalardaki beyanlarının birbiri ile ve maddi vakıalarla uyumlu olduğu anlaşılmıştır.

3.Sanık ..., suçlamayı kabul etmediğini, mağdure ile olay günü gezdiklerini, hürriyetini tahdit etmediğini savunduğu anlaşılmıştır.

4.Sanık ..., mağdureyi zorla kaçırma gibi bir durumun olmadığını, kendisinin zaten 150 metre uzaktaki dükkanında olduğunu, suçlamayı kabul etmediğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

5.Mağdur Murat, sanıkların kendisini ayağından darp ettiklerini, yere düştüğünü, Meryem'i göremediğini, sonra Meryem'in arayarak kısık sesle ''polise haber ver'' demesi üzerine ihbarda bulunduğunu beyan ettiği anlaşılmıştır.

6.Mağdure Meryem hakkında alınan 30.05.2015 ve mağdur Murat hakkında alınan 31.05.2015 tarihli adli muayene raporlarına göre, mağdurların basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Yukarıdaki eylemlerin oluş şekline göre, sanıkların fikir ve eylem birliği içinde cebir ve tehdit kullanarak mağdure Meryem'i hürriyetinden yoksun bırakmak suretiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasında unsurları tanımlanan, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu işledikleri kanaatine ulaşılmış ve sanıkların sabit görülen eylemleri nedeniyle mahkûmiyetlerine karar verilmiş, ayrıca; tehdit suçu açısından kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olması nedeniyle sanıklar hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Olaylar olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından temyiz dışı sanık ile fikir ve eylem birliği içerisinde birlikte gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... ve sanık ...'ın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 12.02.2020 tarihli ve 2019/286 Esas, 2020/190 Karar sayılı kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Sivas 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2024 tarihinde karar verildi.