4. Hukuk Dairesi

Davacı ... AŞ. vekili Avukat ... tarafından, davalı T.C. Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı aleyhine 08/05/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/04/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, indirimli tarifeden faydalanan dava dışı 3. kişi tarafından açılan davada kabul edilip ödenen paranın rücu yolu ile geri alınması istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, teşvik belgesi sahibi olan dava dışı bir şirkete, davalının yazısı üzerine indirimli tarife yerine normal tarife uygulanması nedeniyle dava dışı şirketin açtığı dava sonunda, normal tarife ile indirimli tarife arasındaki farkı ödemek zorunda kaldığını ve zarara uğradığını belirterek, ödediği tutarın, ödemeye yol açan davalıdan rücu yolu ile alınmasını istemiştir. Davalı ise, zamanaşımı savunmasında bulunarak istemin reddedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Dosya içeriğinden, dava dilekçesinin davalıya 25/05/2009 tarihinde tebliğ edildiği, davalı tarafından zamanaşımı def'ini içeren cevap dilekçesinin 29/06/2009 tarihinde sunulduğu, davacının 03/12/2010 tarihli dilekçe ile zamanaşımı def'ine karşı koyduğu anlaşılmaktadır. Zamanaşımı def’i, bir hakkın ileri sürülebilmesine engel olgulardandır. Bu nedenle de öncelikle ve hadise hükümleri uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir. Şu halde mahkemece zamanaşımı defi yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek karar verilmiş olması doğru görülmemiş,bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.