8. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık hakkında Görele Cumhuriyet Başsavcılığının 28.09.2015 tarihli iddianamesi ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2.Görele Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraat kararı verilmiştir.

3.Görele Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli kararın katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 04.07.2023 tarihli kararı ile ''Duruşmanın devamı niteliğinde olan esaslı işlemlerin yapıldığı ve içeriği hükme dayanak yapılan 03.02.2016 tarihli keşif tutanağının hem fiziken, hem de UYAP'ta e-imza ile hakim tarafından imzalanmaması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 219 uncu maddesinin birinci fıkrasına aykırı karar verilmiştir.

Tanık K.K., çukurun açılmasında katılan ...'in rızasının olduğunu, ancak daha sonra anlaşamadıkları için Celal'in şikayet ettiğini beyan etmesi üzerine Mahkemece tek bir tanık beyanı gerekçe gösterilerek beraat kararı verilmiş ise de, katılanın tüm aşamalarda taşınmazının sanık tarafından kullanımına rızasının bulunmadığını beyan etmesi, sanığın, suça konu taşınmazın kullanımına yönelik aralarında bir anlaşma bulunduğundan bahsetmesmesi ve kadastro bilirkişi raporuna göre sanığın tecavüzün sabit olduğu anlaşılmakla; sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi...'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozmaya uyularak; Görele Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hapisten çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz istemi; suçu işlemediğine ilişkindir.

Dava konusu olay, sanığın, müştekiler adına kayıtlı 115 ada 16 parsel ve 116 ada 1 parsel üzerindeki taşınmazlara müştekilerin izni ve bilgisi dışında hayvan barınağı ve foseptik çukuru yapmak suretiyle hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

1.Katılanın tüm aşamalarda taşınmazının sanık tarafından kullanımına rızasının bulunmadığını beyan etmesi, suça konu taşınmazın kullanımına yönelik aralarında bir anlaşma bulunduğuna ilişkin somut bir delil bulunmaması ile kadastro bilirkişi raporuna göre sanığın katılana ait taşınmaza tecavüzünün sabit olduğu anlaşılmakla; sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Görele Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2023 tarihli ve 2023/349 Esas sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2023 tarihinde karar verildi.