5. Ceza Dairesi

Cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; eyleminin ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçunu oluşturduğunun kabulüyle bu suç ve atılı diğer suçtan mahkümiyetine dair, ...

2.Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.04.2010 gün ve 2009/251 Esas, 2010/63 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; 5237 sayılı TCK.nun 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması zorunluluğuna uyulmayarak sadece madde metnindeki gerekçeler tekrar edilmekle yetinilip yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden temel cezaların asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi,

Kaçamaklı savunma, katılanın aşamalardaki beyanları, tanık anlatımları, olay yeri krokisi ve tüm dosya kapsamına göre, katılanı kolundan çekerek yoldan yaklaşık 20 metre içeriye ormanlık alana götüren, katılanın ... atması ve kendisini bırakmasını istemesi daha sonra katılanın bağırması üzerine üzerinden kalkarak kaçıp yanından uzaklaştığı anlaşılan sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eyleminin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.