11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.05.2008 tarih ve 2006/340-2008/303 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının taraflar arasındaki taşıma sözleşmesine aykırı davrandığını, müvekkilinin alacağının tahsili için yapılan icra takibinin haksız itirazla durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına ve %40 inkar tazminatı hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının hangi sözleşmeye dayalı dava açtığının belli olmadığını, müvekkiline husumet düşmediğini, fiili taşıyıcının dava dışı kişi olduğunu, parsiyel taşımanın zamanında yapıldığını, taşıma için bir süre kararlaştırılmadığını, emtiaların kilitli olması nedeniyle Rusya gümrüğünde sorun çıktığını, müvekkili kusurunun olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasındaki uyuşmazlığın aralarındaki taşıma sözleşmesinin ihlal edilip edilmediği, cezai şartın tahsilinin gerekip gerekmediği noktalarında toplandığı, davacının 5000 Euro karşılığı TL’nin tahsili için ilamsız icra takibi yaptığı, davalının ticari defter ve kayıt sunmadığı, aralarında 11.03.2006 faks çıkışlı ve taşımanın 10.03.2006 tarihinde İstanbul’dan Moskova’ya tırla yapılmasını öngören sözleşmeyi akdettikleri, olağanüstü haller dışında 10-12 günde yapılması, taşıma işinin olağanüstü durumlar dışında 10-12 günde yapılamaması ve olağanüstü halin varlığı bildirilmediği hallerde taşıyıcının taşıtanlara tazminat olarak 5000 USD cezai şart ödenmesinin kararlaştırıldığı, sözleşme aslının sunulmadığı, taşımanın CMR belgesine göre dava dışı firmaca fiilen yapıldığı, davalının navlun faturasını düzenleyerek davacıya gönderdiği, taşıtan olduğu, cezai şartın CMR’nin 41 nci maddesi uyarınca geçersiz bulunduğu, taşımayı yapan aracın Rus gümrük makamlarınca tutulduğu, bunun nedenlerinin, dava dışı firmanın fuara katılıp katılmadığının, süresiyle ilgili belgelerin davacı tarafça sunulmadığı, ek rapor alınması için gerekli masrafların verilen kesin sürede yatırılmadığı, gümrükteki işlemler nedeniyle gecikmenin olduğunun tartışmasız bulunduğu, davalının taşımanın gecikmesinde kusurlu bulunmadığını, Rusya gümrüğüne girdikten sonra sorun çıktığını, sandıkların kontrol ve açılmasının uzun sürdüğünü, CMR’nin 10 ve 11 nci maddesinde ambalaj ve gümrük refakat belgelerinin temininden gönderenin sorumlu olduğunu savunduğu, bu savunmanın aksinin kanıtlanamadığı, bilirkişi kurulunca tespit edilen belgelerin davacı tarafça sunulmadığı, ek rapor için gerekli ücretin yatırılmadığı, CMR Konvansiyonun 41 nci maddesine göre, davacının ancak zararının ispat ederek bu oranda sınırlı sorumluluk ilkesi gereğince cezai şart talep edebileceği, CMR 23, 29 ve 41 nci maddesi uyarınca zararın ispat edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.