9. Ceza Dairesi

...

TEMYİZ EDENLER : Katılan mağdure vekili, katılan Bakanlık vekili, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın kaldırılması İTİRAZA KONU KARAR : Temyiz ret İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 13.06.2023 tarihli ve 2022/12123 Esas, 2023/4191 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.10.2023 tarihli ve KD-2022/118175 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen beraat kararına yönelik istinaf isteminin esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyizinin kabil olduğundan, bu bağlamda temyiz isteminin reddine dair verilen ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. II. GEREKÇE

A.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İtirazı Yönünden Yapılan İncelemede 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde on yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların temyiz edilemez olduğu hükme bağlanmakla birlikte on yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin cezanın belirlenmesinde yalnızca temel cezanın mı gözetilmesi gerektiği yoksa hapis cezasında belirli bir oranda artırım yapılmasını öngören nitelikli hâllerin de dikkate alınıp alınmayacağına ilişkin Kanun'da açık bir düzenlemeye yer verilmemiş ise de, ceza adalet sistemimizde, bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin, aynı suç sayılacağı ilkesi de gözetildiğinde, aynı suç sayılan bir suçun nitelikli hâlinin ve benzer şekilde fiilin ağırlaştırıcı neden altında işlenen şeklinin, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde yer alan on yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin temyiz edilemezlik sınırının belirlenmesinde esas alınması gerektiği, suçun temel veya nitelikli hâllerinin uygulanması arasında fark bulunmadığı, bu bağlamda kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun nitelikli hâllerinin de on yıllık sınırın belirlenmesinde dikkate alınmasının gerektiği anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

B. Kişiyi Hürriyetinden Yokun Kılma Suçundan Verilen Beraat Kararı Yönünden Yapılan İncelemede

İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

1.Gerekçenin (A) bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 13.06.2023 tarihli ve 2022/12123 Esas, 2023/4191 Karar sayılı EK KARARIN ONANMASINA DAİR KARARIN KALDIRILMASINA,

3.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi 13.04.2017 tarihli ve 2017/304 Esas, 2017/391 Karar sayılı temyiz isteminin reddine dair EK KARARININ KALDIRILARAK gerekçenin (B) bölümünde belirtilen nedenlerle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 06.03.2017 tarihli ve 2017/304 Esas, 2017/391 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili ve katılan Bakanlık vekilince belirtilen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2024 tarihinde karar verildi.