6. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2010 tarihli ve 2009/956 Esas,2010/296 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a-son, 62/1,53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Bu karar 31.03.2010 tarihinde kesinleşmiştir.

2.Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2015/275 Esas, 2016/310 Karar sayılı kararıyla Adıyaman 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1183 Esas, 2015/430 Karar sayılı ilamı ile sanığın denetim süresi içerisinde 24.11.2013 tarihinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle ihbarı üzerine, sanık hakkında hüküm açıklanarak sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a-son, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1.Delil yetersizliğine, hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı dosyada sanığın savunma ve delillerinin tespiti yapılmadığına, sadece hükmün açıklandığına,

2.Vesaire, İlişkindir. III. GEREKÇE

Yargıtay incelemesine tabi olan ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanan hüküm olması karşısında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3 maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 230, 223. maddeleri gereğince kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçe ile hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan açıklanması geri bırakılan hükme atıfta bulunularak gerekçesiz hüküm kurulması, nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

Başkaca yönleri incelenmeyen Adıyaman 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2015/275 Esas, 2016/310 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı açısından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.02.2024 tarihinde karar verildi.