8. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

1.Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2023 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında başka suçla birlikte 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanunun 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davasının açıldığı anlaşılmıştır.

2.Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun’un 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve son bendi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin 09.01.2024 tarihli, 2023/1196 Esas, 2024/7 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Sanık müdafiilerinin temyiz sebepleri; eksik değerlendirme ile karar verildiğine, sanığın üzerine atılı suçları işlemediğine, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına, ceza tayininde gereksiz olarak alt sınırdan uzaklaşıldığına, takdiri indirim uygulanması gerektiğine, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine, yüzde sabit izin nasıl oluştuğunun yargılamada hiç araştırılmadığına, 5237 sayılı Kanun' un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanamayacağına, kasten yaralama suçunda silahtan sayılan cam parçalarının kullanılmadığına, yüzde sabit izin müştekinin balkondan atlaması nedeniyle meydana geldiğine, bu hususta keşif yapılabileceğine, müştekinin yüzündeki iz ile burnundaki kırığın olaydan önce varolduğuna, re'sen gözetilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğine, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay, sanığın, imam nikahlı eşi olan mağdur ... ile suç tarihinde müşterek ikametlerinde bulundukları sırada aralarında çıkan kavgada, mağdurun vücudunun muhtelif bölgelerine vurmak, kırık cam parçalarını koluna batırmak suretiyle mağduru basit tıbbi müdahaleyle giderilemez, yüzde sabit ize ve kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı ve ardından evden ayrılan sanığın ikamet kapısını kilitleyerek mağdurun ikametten çıkmasını engelleyerek hürriyetini kısıtladığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece mahkemesince; "...Mağdur ... ile sanık ...'in imam nikahlı eş oldukları, suç tarihinde saat 05.00 sıralarında müşterek ikametlerinde bulundukları sırada aralarında çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine sanığın mağduru vücudunun muhtelif bölgelerine vurmak ve kırık cam parçalarını koluna batırmak suretiyle adli muayene raporlarında belirtildiği üzere basit tıbbi müdahale ile giderilemez, yüzde sabit ize ve kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı, devamında evden ayrılan sanığın ikamet kapısını kilitleyerek mağdurun ikametten çıkmasını engellediği, daha sonra balkondan atlayarak ikametten ayrılan mağdurun kolluğa müracaat ederek şikayetçi olduğu,sanığın bu şekilde üzerine atılı silahla yüzde sabit ize ve kemik kırığına neden olacak şekilde kasten yaralama ve cebir ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği,..." kabul edilerek sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve nitelikli kasten yaralama suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı kabul edilmiş ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE

1.Dava dosyası içeriği, mağdurenin soruşturma aşamasında alınan beyanları, mağdurenin beyanlarını doğrulayan adli raporu, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın davaya konu eylemleri gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin gerekçesi isabetli bulunmakla, sanık müdafiilerinin, eksik değerlendirme ile karar verildiğine, sanığın üzerine atılı suçları işlemediğine, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına, yüzde sabit izin nasıl oluştuğunun yargılamada hiç araştırılmadığına, 5237 sayılı Kanun' un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin uygulanamayacağına, kasten yaralama suçunda silahtan sayılan cam parçalarının kullanılmadığına, yüzde sabit izin müştekinin balkondan atlaması nedeniyle meydana geldiğine, bu hususta keşif yapılabileceğine, müştekinin yüzündeki iz ile burnundaki kırığın olaydan önce varolduğuna, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilerek, kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Mahkemesince gerekçesi gösterilmek suretiyle temel hapis cezasında teşdit uygulandığı anlaşılmakla, hükümde bu hususta hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Sanık müdafiinin, takdiri indirim uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz isteği yönünden; 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinde belirtilen hususlar gözönünde bulundurularak sanık hakkında takdiri indirim uygulanmadığı anlaşılmakla hükümde bu hususta hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4.Sanığa verilen hapis cezasının süresi gözetilerek, lehe hükümlerin uygulanmamasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

5.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin 09.01.2024 tarih ve 2023/1196 Esas, 2024/7 Karar sayılı kararında sanık müdafiilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara Batı 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.04.2024 tarihinde karar verildi.