10. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacınınn davalı işyerinde 1989-2010 tarihleri arasında çalıştığının ve sigorta başlangıç tarihinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özet olarak; davanın zamanaşımına uğradığını, dava dilekçesinde ileri sürülen iddiaları kabul etmediklerini, davalının inşaat sektöründe alt yüklenici olarak faaliyet gösterdiğini, tüm işlerin resmi nitelikte olduğunu, dönemsel yaptığı işlerde çalışanların tüm çalışmalarının günü gününe sigortalı olarak bildirildiğini, aksi halde üst yüklenicinin kontrol teşkilatı tarafından durumun tespit edileceğini, cezai şart tahakkuk ettirileceğini, davacının ihtilaflı döneme ait tüm sigorta kayıtlarının celbini talep ettiklerini, davacının başka işlerde çalışmasının bulunup bulunmadığını isteğe bağlı sigortalılık, Bağ-Kur, Tarım Bağ-Kur sigortasının bulunup bulunmadığının araştırılmasını talep ettiklerini ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i Müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum kayıtlarında yapılan incelemelerde davacının dava konusu yapılan dönemlerde dava dışı bir kısım işyerlerinde kesintili çalışmaları görülmekte olup, davalı işyerinde çalışmasına rastlanmadığını, çalışma iddiaları Kurum kayıtlarına eş değer belgeler yanında bordro tanıklarının görgü ve bilgiye dayalı ifadeleri ile sübuta ermesi gerektiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davalı işverene ait işyerinden Kuruma bildirimi yapılan çalışmaları bulunmadığı gibi sicil dosyasında hak düşürücü süreyi kesen herhangi bir işe giriş bildirgesi ve müfettiş raporu da bulunmadığı, davacının iddiasına göre çalışma 2010 yılında sona ermiş olup yıl sonu olan 31.12.2010 tarihinden dava tarihi olan 15.01.2018 tarihine kadar hak düşürücü süre geçmiş olmakla, davanın reddine karar verilmiştir.

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; hak düşürücü süreden bahsedilemeyeceğini, davacıların çalışmalarının her türlü delil ile ispatının mümkün olduğunu, doya içerisindeki deliller ile tanık anlatımları dikkate alındığında davacıların davalı işyerinde bir fasıla çalışmış olduklarının anlaşıldığını, bu nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının iddiasına göre çalışma 2010 yılında sona ermiş olup, buna göre hak düşürücü süre 2010 yılı sonu olan 31.12.2010 tarihinden itibaren 5 yıllık hak düşürücü sürenin sonu olan 31.12.2015 tarihinde son bulmakta olup davanın 15.01.2018 tarihinde açıldığı da gözetildiğinde Mahkemece davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmesinde bir hata bulunmadığı, davacı vekilince bu doğrultuda aynı işverene karşı Antalya 1. ve 2. İş Mahkemelerinde bir grup işçi yönünden dava açtığı, iş bu dava dosyasında olduğu gibi hak düşürücü süreden reddine karar verildiği, verilen kararın Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 05.02.2020 gün ve 2019/7017 Esas, 2020/540 karar sayılı ilamı ile onandığı, yine Erdal Keleş'in Antalya 1. İş Mahkemesinin 2019/357 Esas sayılı dava dosyasında verilen kararın aynı gerekçe ile reddine karar verildiği, verilen kararın Dairenin 10.12.2021 gün ve 2021/2577 Esas, 2021/3189 Karar sayılı ilamı ile davacının istinaf talebinin esastan reddine karar verildiği, verilen kararın Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 25.05.2022 gün ve 2022/1913 Esas, 2022/7780 Karar sayılı ilamı ile onandığı da görülmekle; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir. C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davacınınn davalı işyerinde 1989-2010 tarihleri arasında çalıştığının ve sigorta başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2.506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası ile 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin 9 uncu fıkrası hükümleridir.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

28.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi