9. Ceza Dairesi

Mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden; suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdurun velayet hakkına sahip annesi Emine ile babası Nevzat'ın kovuşturma aşamasında verdikleri ifadelerinde suça sürüklenen çocuktan şikayetçi olmadıklarını beyan etmeleri karşısında, mağdura yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükmü temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuk ve müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemleri yönünden; suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1, 103/2, 103/3-c, 43/1 ve 31/2-2.cümle maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.09.2016 tarihli ve 2016/237 Esas, 2016/244 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/2, 103/3-c,103/4, 43/1, 31/2, 31/2-son ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararın suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 18.10.2016 tarihli ve 2016/21 Esas, 2016/19 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

2.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi kararının, suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 10.02.2022 tarihli ve 2021/1413 Esas, 2022/1142 Karar sayılı kararı ile, mağdurun aşamalardaki ifadeleri, savunma, 17.02.2016 günlü anal muayene raporunda vücuda organ veya sair cisim sokulduğuna dair tıbbi delillerin bulunmadığı yönünde bilgi verilmesi ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuğun değişik zamanlarda yeğeni olan yedi yaşındaki mağdura yönelik istismar eylemlerini organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle zorla kıyafetlerini çıkardığı mağdurun kalçasına cinsel organını sürtme şeklinde sübuta eren eylemlerinin zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un 103/1-c.1, 103/3-c, 103/4, 43/1, 31/2 maddelerine göre cezalandırılması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması karşısında, anılan karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3.Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2022/169 Esas, 2023/40 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/1-1. cümle, 103/3-c,103/4, 43/1, 31/2, 31/2-son ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Suça sürüklenen çocuğun maddi gerçeği bulmaya çalışan Mahkemeyi yanıltmaya çalıştığına, bu nedenle suça sürüklenen çocuk hakkında alt sınırdan hüküm kurularak takdiri indirim uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, katılan kurum lehine vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ve Müdafiinin Temyiz İstemleri Adli raporlarla desteklenmeyen mağdurun beyanları dışında suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

A. Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Kayden 26.01.2009 doğumlu olup, suç tarihinde on beş yaşından küçük olan mağdurun velayet hakkına sahip annesi Emine ile babası Nevzat'ın 28.07.2016 tarihli duruşma ifadelerinde suça sürüklenen çocuktan şikayetçi olmadıklarını beyan etmeleri karşısında, mağdura yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükmü temyize hakkı bulunmadığı anlaşıldığından, mağdur vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Suça Sürüklenen Çocuk ve Müdafii ile Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemleri Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararında suça sürüklenen çocuk ve müdafii ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2024 tarihinde karar verildi.