6. Hukuk Dairesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, mesken ihtiyacı sebebiyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Kimlerin ihtiyacı için tahliye davası açılabileceği 6570 Sayılı Yasanın 7/b ve c maddelerinde sınırlı olarak sayılmıştır. Sözü edilen madde hükmüne göre kiralayan ve kiralayan durumunda olmayan malik ancak kendisinin, eşinin ve çocuklarının konut ihtiyacı için dava açabilir.

Davacı vekili, müvekkili davacı kiralayanın babası ...'ın şu anda Eskişehir'de bulunan kızının yanında bulunduğunu, tahliye gerçekleştirildikten sonra dava konusu yerde yaşantısını sürdüreceğini, kiralanana da mesken ihtiyacı sebebiyle ihtiyaçları bulunduğundan bahisle, kiralananın tahliyesini istemiş, davalı vekili ihtiyacın samimi olmadığını, davanın reddini savunmuş, mahkemece; davacının babasının ihtiyacının sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen ve davaya dayanak yapılan 10.08.2003 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli yazılı kira sözleşmesinin varlığı konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralananın apartman dairesi olması ve nitelikleri itibariyle 6570 Sayılı Yasa hükümlerine tabi olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, her dava açıldığı tarihteki Yasa hükümlerine tabi olup, olayımızda da 6570 Sayılı Yasada sayılan ihtiyaç sebeplerine dayanılarak kiralananın tahliyesi istenebilir. Dayanak Yasada, babanın ihtiyacı için tahliye davası açılması hükme bağlanmadığından, her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre sonuçlandırılması kuralı gereğince davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı şekilde ispat yükü davalı tarafa yükletilerek yazılı gerekçe ile tahliye kararı verilmesi doğru değildir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.