7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı işçi, işyerinde çalışmakta iken 22.11.2012 tarihinden itibaren başlatılmadığını, kendisi ve 25 civarında iş arkadaşının işten çıkarılma ihtimali olduğu söylenerek beklemelerinin istendiğini, buna rağmen takip eden günlerde işe gittiklerini, ancak davalı işveren yetkililerinin hiçbir neden göstermeden davacı ve arkadaşlarını işe başlattırmadıklarını, davacı ve arkadaşları tarafından 26.11.2012 tarihinde keşide edilen ihtar üzerine işverenin 04.12.2012 tarihli ihtar ile iş sözleşmesinin feshedildiğini belirttiğini, fesih bildiriminde gösterilen gerekçenin doğru olmadığını bu nedenle yapılan feshin haksız ve geçersiz bir fesih olduğunu belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmesini istemiştir. Davalı işveren, davanın yasal süresi içinde açılmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın yasal süresi içerisinde açılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı ve arkadaşları tarafından tanzim edilen 22-23-24 Kasım 2012 tarihli tutanaklarda iş yerine gittilerini ancak kendilerinin işe başlatılmadığını beyan ettikleri ve özellikle 26.11.2012 tarihli noter ihtarında davacı da dahil bir kısım işçilerin, 24.11.2012 tarihinde sözlü olarak iş sözleşmelerinin feshedildiğini belirttikleri görülmekle davanın fesih bildiriminin tebliği ya da eylemli feshin ortaya çıktığı tarihten itibaren 1 aylık yasal süre içerisinde açılması gerektiği, davacı ve arkadaşlarının iş sözleşmelerinin işveren tarafından 24.11.2012 tarihinde eylemli olarak feshedildiğinin davacının da kabulünde olduğu, bu hali ile davanın yasal 1 aylık süre geçtikten sonra 04.01.2013 tarihide açıldığı görülmekle mahkemenin ret kararı yerinde olup davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerinde değildir.

Bununla birlikte, davacının adli yardım talebinin mahkemece değerlendirilip kabul edildiği sabit ise de; 6100 sayılı HMK'nun adli yardımla ertelenen yargılama giderlerinin tahsili başlıklı 339.maddesinin 1.fıkrası uyarınca "Adli yardım kararından dolayı ertelenen tüm yargılama giderleri ile Devletçe ödenen avanslar dava veya takip sonunda haksız çıkan kişiden tahsil olunur. Adli yardımdan yararlanan kişinin haksız çıkması hâlinde, uygun görülürse yargılama giderlerinin en çok bir yıl içinde aylık eşit taksitler hâlinde ödenmesine karar verilebilir"

Davacının adli yardım talebinin kabul edilmiş olması yukarıda yer alan fıkra hükmü uyarınca yargılama giderlerinden ve dolayısıyla harçtan muaf tutulacağı anlamına gelmediğinden, mahkemece kararın tefhimi ile adli yardım talebinde bulunan aleyhine hüküm kurulması halinde yargılama giderleri ve dolayısıyla alınması gereken harçtan sorumlu tutulması gerekmektedir. Buna rağmen mahkemece " adli müzaharet kararı olduğundan davacı taraftan harç alınmasına yer olmadığına" şeklinde hüküm kurularak davacının yargılama harçlarından sorumlu tutulmaması hatalı ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı harç konusu kamu düzenine ilişkin olduğundan temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının II. bendinde yazılı olan “Adli müzaharet kararı olduğundan davacı taraftan harç alınmasına yer olmadığına" sözcüklerinin hükümden çıkarılarak yerine; "Alınması gereken maktu ret harcı olan 24.30 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına" rakam sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 16.09.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.